ขอ 1 หน้าสำหรับใจที่ช้ำ ๆ ช้ำจนไม่อาจจะมีใครรุ เพราะใครทุกคนคงรุดี ทำไม! นี้คือคำถามที่อยุในใจทุกคน แต่ไม่อาจหาคำตอบได้ ทำไมผุหญิงคนนี้ถึงมีอิทธิพลต่อความรุสึกของกุมากขนาดนี้ กุที่ใคร ๆ ว่าใจแข็งที่สุด แต่กับผุหญิงคนนี้ใจกุกลับกลายเป็นโคลนที่ไม่อาจคืนรูปได้ เทอหรือมันคนนนั้น อาจจะรุตัวอยุก้ได้แต่มันอาจจะรุไหมว่าทุกครั้งที่กุเห็นหน้ามัน ใจมันเหมือนมีอารายมาทำให้แปรบใจทุกที แค่นึกถึงหน้ามันแล้วใจกุสั่นยังไงก้ไม่รุ ยิ่งทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องของมันหยดน้ำตา หยดเล็ก ๆก้พลอยรินไหลออกมา แต่เพียงแค่น่ำตาจะทำให้ใจหายเจ็บช้ำ มันคือใคร ทำไมใจจึงยอมภักดฺไว้ที่มัน แม้คนอื่นที่กุรักกุชอบ ก้มิอาจมีความรุสึกได้เหมือนมัน ความผูกพันธ์ ความสัมพันธ์ ที่ยาวนาน ต่อใครหลาย ๆ คนก้เท่ากัน แต่ความรุสึกที่ไม่เท่ากันบ่งบอกอะไรเราได้ แม้อยากตัดใจก้ทำได้แค่ปากที่พ่นคำพูดพล่อย ๆ ออกมา แต่มันเคยทำได้ไหม กุ ปากกับใจตรงกันเสมอในเรื่องที่กุต้องรับผิดชอบ แต่กับความรักที่เหมือนกับสายลม ลมปากกับลมคิด มันคงจะแล่นตรงกันไม่ได้ ถึงแม้รุว่ามิอาจได้ครอง แต่ทำไมใจยังรักอยุ อยากตัดใจให้เลิกรัก แต่ทุกครั้งที่คิดความรุสึกดี ๆ ที่เคยมีให้กัน ทำให้น้ำตาหลั่งไหลออกมาอย่างไม่รุตัว น้ำตาที่กุไม่เคยรินไหลให้กับความยินดีหรือเสียใจใด ๆ แต่น้ำตานี้ มันมีค่าพอที่จะเสียให้กับคน ๆ หนึ่งที่เราไม่รุว่าเค้ากับเราจะเปงยังไง ใจเลือกที่จะรัก ใจเลือกที่จะหลง แต่ก้คงต้องเก็บเอาไว้ หากใครรุเข้า เค้าคงจะหัวเราะ ว่าเปงบ้าไปแล้วหรือ กุยอมรับว่ากุบ้า แต่กับใครบ้างคนที่รุใจตัวเองแต่ไม่กล้าพูดออกมา แม้จะมีใครคนอื่นเค้ารุแล้ว ช่างน่าสมเพชเสียจริง ๆ รักแต่บอกไม่ได้ เหมือนกับที่มีคน ๆหนึ่งเคยบอกกุว่า "อยากได้คำว่ารัก แต่กลัวเสียคำว่าเพื่อน" กุก้คงงั้น จากนี้ไปความรุสึกระหว่างเรา 2 คน คงจะไม่เหมือนเดิม เสียใจด้วยที่กุต้องทำเพื่อตัวกุเอง เพราะมึงมีทางเลือกมากกว่ากุ กุเลือกได้แค่ 2 ทาง คือ รักมึง กับ ตัดมึง เจ็บทั้ง 2 กุชิงชังเพราะกุรักมึง กุด่ามึงเพาระกุห่วงมึง แต่มึงไม่เคยสนใจ กุก้จะไม่สนใจมึงเช่นกัน