[๓]...๐0๐...{ รั ก นี้ ไ ม่ มี ดี }...๐0๐...[๓]

เดี๋ยวกุจะอัพให้อ่าน ช่วงนี้ไม่ว่าง เลาะตลอด

          ขอ 1 หน้าสำหรับใจที่ช้ำ ๆ ช้ำจนไม่อาจจะมีใครรุ เพราะใครทุกคนคงรุดี ทำไม! นี้คือคำถามที่อยุในใจทุกคน แต่ไม่อาจหาคำตอบได้ ทำไมผุหญิงคนนี้ถึงมีอิทธิพลต่อความรุสึกของกุมากขนาดนี้ กุที่ใคร ๆ ว่าใจแข็งที่สุด แต่กับผุหญิงคนนี้ใจกุกลับกลายเป็นโคลนที่ไม่อาจคืนรูปได้ เทอหรือมันคนนนั้น อาจจะรุตัวอยุก้ได้แต่มันอาจจะรุไหมว่าทุกครั้งที่กุเห็นหน้ามัน ใจมันเหมือนมีอารายมาทำให้แปรบใจทุกที แค่นึกถึงหน้ามันแล้วใจกุสั่นยังไงก้ไม่รุ ยิ่งทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องของมันหยดน้ำตา หยดเล็ก ๆก้พลอยรินไหลออกมา แต่เพียงแค่น่ำตาจะทำให้ใจหายเจ็บช้ำ มันคือใคร ทำไมใจจึงยอมภักดฺไว้ที่มัน แม้คนอื่นที่กุรักกุชอบ ก้มิอาจมีความรุสึกได้เหมือนมัน ความผูกพันธ์ ความสัมพันธ์ ที่ยาวนาน ต่อใครหลาย ๆ คนก้เท่ากัน แต่ความรุสึกที่ไม่เท่ากันบ่งบอกอะไรเราได้ แม้อยากตัดใจก้ทำได้แค่ปากที่พ่นคำพูดพล่อย ๆ ออกมา แต่มันเคยทำได้ไหม กุ ปากกับใจตรงกันเสมอในเรื่องที่กุต้องรับผิดชอบ แต่กับความรักที่เหมือนกับสายลม ลมปากกับลมคิด มันคงจะแล่นตรงกันไม่ได้ ถึงแม้รุว่ามิอาจได้ครอง แต่ทำไมใจยังรักอยุ อยากตัดใจให้เลิกรัก แต่ทุกครั้งที่คิดความรุสึกดี ๆ ที่เคยมีให้กัน ทำให้น้ำตาหลั่งไหลออกมาอย่างไม่รุตัว น้ำตาที่กุไม่เคยรินไหลให้กับความยินดีหรือเสียใจใด ๆ แต่น้ำตานี้ มันมีค่าพอที่จะเสียให้กับคน ๆ หนึ่งที่เราไม่รุว่าเค้ากับเราจะเปงยังไง ใจเลือกที่จะรัก ใจเลือกที่จะหลง แต่ก้คงต้องเก็บเอาไว้ หากใครรุเข้า เค้าคงจะหัวเราะ ว่าเปงบ้าไปแล้วหรือ กุยอมรับว่ากุบ้า แต่กับใครบ้างคนที่รุใจตัวเองแต่ไม่กล้าพูดออกมา แม้จะมีใครคนอื่นเค้ารุแล้ว ช่างน่าสมเพชเสียจริง ๆ รักแต่บอกไม่ได้ เหมือนกับที่มีคน ๆหนึ่งเคยบอกกุว่า "อยากได้คำว่ารัก แต่กลัวเสียคำว่าเพื่อน" กุก้คงงั้น จากนี้ไปความรุสึกระหว่างเรา 2 คน คงจะไม่เหมือนเดิม เสียใจด้วยที่กุต้องทำเพื่อตัวกุเอง เพราะมึงมีทางเลือกมากกว่ากุ กุเลือกได้แค่ 2 ทาง คือ รักมึง กับ ตัดมึง เจ็บทั้ง 2 กุชิงชังเพราะกุรักมึง กุด่ามึงเพาระกุห่วงมึง แต่มึงไม่เคยสนใจ กุก้จะไม่สนใจมึงเช่นกัน

ห่างหายจากวงการไปนานเลย

ไม่ค่อยได้เล่นเนตเท่าไหร่ ไม่ใช่ไรหรอก คอมมันพัง

อันนี้ก้ไม่รุจะว่าอารายดี

ก้จาบอกว่า สอบ มข.ติดด้วยหละ ติดคณะศึกษาศาสตร์ สาขาการสอนสังคมศึกษา

ไปสอบสัมภาษณ์มาแล้ว ผ่านด้วยหละ เค้าว่าคนสอบสัมภาษณ์ต้องเอาอยุ่แล้ว

เพราะกุเก่งจริง ไปอยุ่ที่ขวัญมอ โอ๊ย!!!!!!!! ห่างไกลความเจริญมากกกกกก

แต่ถึงสอบติด สัมภาษณ์ผ่านก้ไม่เอาหรอก ญาติพี่น้องไม่ให้เอา

 

วันนี้ก้เปงวันสอบกลางภาควันสุดท้าย โล่งมากกกกกกกกกกกกกกกกกก

อดหลับอดนอนอ่านหนังสือทั้งวันทั้งคืน เหนื่อยจริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

งานก้เยอะพึ่งจะทามงานภาษาไทยเสด นั่งจิ้มเอาพิมพ์ไม่เปง

เรื่องทั่วๆไปก้มีแค่นี้หละ

 

ต่อไปก้เรื่องไรสาระ

ไม่รุเปงอารายกับคนๆนึงไม่รุว่าจะยังรักมันต่อไปดีมั๊ย เหมือนกับมันรุแล้วว่ากุชอบมัน

แต่กุก้เฉยๆนะเด๋วนี้กุทำตัวเฉยชากับมันมานานแล้ว แต่ก้ไม่รุว่าจะเปงไปได้นานเท่าไหร

ตอนนี้ก้กำลังเล็งคนแว่นสีส้มอยุ เค้าก้คงรุแล้วหละว่าเราชอบ

 

 

 

 

ความรักเอย เจ้าลอยลมมาหรือไร มาดลจิตมาดลใจ เสน่หา

รักนี้จริงจากใจหรือเปล่า หรือเย้าเราให้เฝ้าร่ำหา

หรือแกล้งเพียงแต่แลตายั่วอุราให้หลงลำพอง

 

เพลงนี้คงคุ้นหูกันดี ความหมายก้ดี ช่างเข้าอารายกับกุเช่นนี้

วันนี้เปงวันสอบวันสุดท้าย เปงอารายที่รอคอยมานาน กว่าจะได้หยุดพัก

แต่ถึงยังงัยก้หยุดได้แต่เพียงการเรียน แต่หัวใจไม่เคยหยุดพัก

แม้มันจะไม่เคยที่จะสมหวัง แต่การได้รักยังงัยมันก้สุขใจ

ถึงเค้าจะรุหรือไม่ก้ช่าง แต่กุก้ยังรัก

การที่เหนคนที่เรารักหยอกล้อกับคนอื่น มันเปงอารายที่ช้ำใจสุดๆ

กุหรอกุก้ทนได้ เพราะกุทนมานาน นานเกินทน จนชินชา

กุจะว่าอารายดีหละ ในเมื่อกุเปงคนเหนแก่ตัว กุเหนแก่ตัวมานานแล้ว

กุกลัวที่จะเสียความรักจากคนๆนั้น แต่กุไม่เคยเลยที่จะบอกให้เค้ารุว่ากุรักเค้ามากแค่ไหน

เค้าก้มีคนที่เค้ารักอยุในใจของเค้าแล้ว กุก้ยังที่จะฝืนที่จะชอบอีก

มันเลวมั๊ยหละ กุนี้หละตัวการความเลวที่สุด ความเลวของกุกุก้จะทำไม่ให้ใครเหน

มีคนเคยบอกว่า รักคือการเสียสละ รักคือความสุขที่เหนคนที่เรารักมีความสุข

กุก้คิดว่าคงเปงอย่างนั้น แต่อารายหละที่ทำให้กุต้องเสียใจ ทรมารกับการที่เหนคนที่เรารักมีความสุข

ความสุขของคนที่เรารักแต่แท้ที่จริงเปงความทุกข์ของตัวเราเอง

ไฉนเล่าจึงอยากมีความรัก

 

คนเรารักกันยากรักกันยาก รักลำบากรักลำบน

ดูใครรักสักคน โถทุกข์ทนเสียจนหม่นหมองหมาง

คนเรารักกันมากรักกันมาก ถึงใจครากถึงใจคราง

ซานซมล้มตายพลาง เห็นวายวางแล้วมันช่างเศร้าทรวง

คนเรารักกันยากจริงหนอ เคยเห็นเค้าคลอรักควง

เปรอปรนรักเสียจนอกกลวง รักลวงยังผลาญทรวงเอาได้

คนเรารักกันยากรักกันยาก แล้วยังยากรักกันไป

ทำไมหนาทำไมหาใครใคร รักง่ายง่ายไม่มี

 

ขอจบเพียงเท่านี้

รักมากเสียจนตัวเองเปงบ้า

 

 

 

 

 

          วันนี้เปงวันเริ่มต้นของเดือนใหม่

แต่ยังงัยสะ ชีวิตก้ยังวนเวียนในรูปแบบเดิมๆ ไม่มีอารายเปลี่ยนแปลง

เช้าไปโรงเรียน เที่ยงกินข้าว เย้นเลิกเรียน เรียนพิเศษจนหูดับตับไหม้

กลับบ้านก้กินข้าว เล่นคอม ดูทีวี อาบน้ำ นอน เช้าก้ตื่นขึ้นมาใหม่

 

ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยุ การดำเนินไของชีวิตย่อมเปงวัฐจักรหมุนไปเรื่อย

จนกว่าจะหมดลมหายใจ นั้นแหละวัฐจักรการมีชีวิตก้จะจบลง

แต่วัฐจักรของความตายพึ่งจะเริ่มต้นขึ้น

 

ชีวิตคนเราผ่านอารายมามากมายในชีวิต

แต่ใครเล่าจะจำสิ่งที่เกิดขึ้นได้ครบถ้วน

 

พึ่งจะได้มาอัพ ไปกรุงเทพเมืองฟ้าอมรมา โคดเหนื่อยเลย

เหนื่อยจากการเที่ยว การเลาะ และการกิน

สอบไปก้ไม่รุจะติดรึป่าว กลัวอยุ

จะอัพรุปก้อัพไม่ได่จั๊กเปงห่าไรก้ไม่รุ

กลับมาการบ้านบานเปงดอกเห็ด เยอะแยะมากมาย

ทามม่ายหวาดม่ายไหว

เทอมนี้ไม่รุเกรดจะได้เท่าไหร่ ได้ต่ำกว่า 3.00 กุตายแน่

ถูกด่าจนหูพังแน่ อุตส่าตั้งใจเรียนสุดๆแล้วนะหนิ

ไปกรุงเทพ นึกว่าจะได้เจอพี่แป้ง โอ๊ยอุตส่าไปแต่ที่ ที่คิดว่าดาราจะไปกัน

สุดท้ายก้ไม่เจอ โคดเสียดายเลย อยากจะเจอพี่แป้งตัวจิงสักครั้ง

แล้วก้ว่าจะไปดูพี่จั๊กจั่นขายตั๊กแตนช่วยคนเปงใบ้

แต่ก้ไม่รุว่าอยุที่ไหน มารุอีกทีว่าอยุตึกยูไนเต็ด สีลม ตอนอยุอุบล คงจะไปไม่ทันแล้ว

ไปวังหลังเจอกระเป๋าถูกใจ แต่ไม่กล้าซื้อ กลัวถูกแม่ด่า

ว่าจะซื้อมาทำไม กระเป๋าจะคอมึงตายอยุแล้ว แต่ขอบอกว่าสวย โอเคสุดๆๆๆๆ

แต่ปุ๊มันก้เลยซื้อเอง เอาไปให้น้อง

 

หลังกลับมาได้ 1 วัน วันถัดมาก้ต้องมาไหว้สิ่งศักสิทธิ์ประจำโรงเรียน ทั้ง 4 แห่ง

นัดกันตอน 1 ทุ่มตรง แต่ได้เริ่มไหว้ เอาตอน 19.25 น. เริ่มจากไหว้พระพุทธรูปประจำโรงเรียน

ตามมาด้วยไหว้ สมเด็จพ่อ ร.5 และก้ตามมาด้วย ศาลเจ้าพ่อองคืดำ สุดท้ายก้ที่ศาลเจ้าแม่ไทรงาม

ตรงจุดนี้หละ ที่ทำให้ใครหลายคนเสียน้ำตา แต่ขอบอกไว้เลยว่า เค้าเปงคนที่ร้องไห้ยากมากๆๆๆๆๆๆ

มากถึงมากที่สุด เพราะอารายไมรุ ถ้าไม่ใช่เรื่องที่สะเทือนใจจริงๆไม่มีทางที่จะเห็นน้ำตาเค้าสักหยดเดียว

เหตุการณ์ก้เริ่มจากมีคนสองคนที่กล่าวขึ้นขณะขอพรเจ้าแม่ไทรงานว่า "ขอให้เพื่อน ๆที่โกดกันคืนดีกันได้แล้ว"

ทุกคนก้ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ จนกระทั้งอาจารย์ชิณีวรรณ บอกว่าก่อนไฟจะดับให้คืนดีกันเดี๋ยวนี้ เปงโอกาสครั้งเดียวแล้วที่

จะได้มาทำแบบนี้ หลายๆคนที่โกดกันต่างก้วิ่งเข้าหากัน แต่กับเค้าไม่ เพราะอารายก้ไม่รุ เค้าเปงคนแปลกประหลาดชิดนึง

ถึงกุผิด กุก้จะไม่ใช่คนแรกที่กล่าวคำขอโทษ อยากคุยก้คุยก่อน และที่สำคัญกุหยิ่ง

เพราะอย่างนี้แหละถึงไม่ค่อยมีใครอยากผิดใจกับกุ แต่บอกไว้ก่อน ถ้าจะคุยด้วยกุก้ไม่ว่าแต่ก้ไม่รุนะ

เพื่อจะหน้าแตกเพาระกุจะเลือกคุยเท่านั้น อย่าสำคัญตัวผิดก้แล้วกัน

 

ก่อนจะจบ อยากจะบอกว่า

ถ้าช่วงนี้กุไม่ค่อยพูดก้ไม่ต้องสงสัยอารายมากมายนะ

กุขี้เกียจพูด ขี้เกียจคุย เบื่อ คนบางคน

ใครที่ทำตัวน่าเบื่อที่สุดเลย ไม่ค่อยอยากจะคุยด้วยเท่าไหร่

 

เดือนนี้มีวันคล้ายวันเกิดของใครหลายๆคน

เบื่อมาก เบื่อที่จะอวยพร และให้ของขวัญ

 

จบ